Kamień Pomorski

Kamień Pomorski jest jednym z najstarszych miast na Pomorzu Zachodnim. Pierwsze ślady osadnictwa pochodzą z czasów starożytnych. Według źródeł historycznych już w IX w. na terenie dzisiejszego miasta był gród. Z końca XII i XIII wieku pochodzi wiele źródeł mówiących o istnieniu w Kamieniu mennicy. Około 1180 r. wybito tutaj pierwszą monetę. W roku 1247 Kamień Pomorski otrzymał prawa miejskie. W czasie napadu Brandenburczyków miasto zostało doszczętnie spalone. Po tych klęskach Kamień nie zdołał już odzyskać swojej świetności. Od XVIII w. nastąpił stopniowy rozwój miasta. Zaczęło rozwijać się rybołówstwo i rzemiosło. W 1892 r. dotarła tu linia kolejowa, powstały nowe drogi bite, po pogłębieniu rzeki Dziwnej zaczęły zawijać do Kamienia statki towarowe, powstały nabrzeża portowe. W 1876 r. odkryto źródła solankowe, co spowodowało napływ kuracjuszy i turystów.

Katedra jest najwspanialszym pomnikiem i największym obiektem zabytkowym Kamienia Pomorskiego. Po najeździe Brandenburczyków została częściowo zniszczona. W XIV w. został wzniesiony w stylu gotyckim trójnawowy korpus katedry : dwie nawy boczne i główna środkowa. Sklepienia nawy głównej zostały oparte na dwunastu filarach, które symbolizowały dwunastu apostołów. Do nawy północnej został dołączony wirydarz (czworoboczny plac otoczony krużgankami). Na szczególną uwagę zasługuje pochodzący z końca XV w. krucyfiks umiejscowiony nad kratą przy wejściu do prezbiterium. Z krzyża wyrastają symboliczne pąki i kwiatony, co jest charakterystyczne dla krucyfiksów strefy nadbałtyckiej. We wnętrzu katedry znajdują się barokowe organy, ambona, piękna krata wokół XIII-wiecznej chrzcielnicy kamiennej.

Ratusz gotyki powstał na przełomie XIII i XIV wieku. Położony w centrum staromiejskiego rynku. W 1969 roku, kiedy odbudowywano ratusz po II wojnie światowej, przywrócono mu pierwotny wygląd. Zabytkową atrakcją mieszczącą się przy ratuszu jest w murowana w jego ścianę kuna - metalowa obroża, do której niegdyś przyczepiano złodziei, rabusiów, a także niewierne swym mężom kobiety. Obecnie ratusz jest siedzibą Urzędu Miejskiego.

Położony jest przy placu katedralnym, powszechnie nazywa się go pałacem biskupim. W XIV-XVII w. służył jako siedziba kurii biskupiej. Do charakterystycznych elementów pałacu biskupiego należy zaliczyć renesansowy szczyt od strony północnej, XVI-wieczny wykusz na ścianie bocznej zachodniej należący do najlepszych dzieł tego rodzaju architektury na Pomorzu oraz trójbiegową klatkę schodową wewnątrz budynku.

Zbudowany został w XIV wieku z cegły i niewielkiej ilości kamienia narzutowego. W wersji pierwotnej był szpitalną kaplicą pozbawioną wież. Nazywano go również szpitalem na górce, ponieważ wzgórze na którym był zbudowany znajdowało się poza murami miasta. Początkowo był małą salową kaplicą. W wyniku późniejszych zmian (około XVI w.) dobudowano nowe przęsło i charakterystyczną pięcioboczną wieżę.

Brama z przylegającą do niej basztą, pochodzi z I połowy XIV wieku. Stanowi m.in. doskonały punkt widokowy. Obecnie w baszcie mieści się Muzeum Kamieni i Minerałów oraz ekspozycja szczątków dinozaurów. Dodatkową atrakcją jest wspaniała panorama okolicy. Z góry rozpościera się ładny widok na zalew.